dinsdag 2 februari 2016

Koffertjes.

De koffer van een Featherweight is zwart bij de zwarte Featherweights en mint/blauw bij de witte Featherweights.

De zwarte koffertjes lijken allemaal erg op elkaar. Toch zijn er wel verschillen.

Het opvallendste verschil zit in de maat. Dat is niet zo duidelijk, zelfs niet als je de twee uitvoeringen naast elkaar zet. 

Maar als je een smalle Billy-boekenkast van Ikea hebt, zoals ik, en veel naaimachientjes, dan passen alleen de smalle koffertjes in die boekenkast. 
De smalste zwarte koffertjes zijn 33 cm breed. De koffertjes voor de witte Featherweights zijn 32 cm breed.
De brede zwarte koffers zijn 36,5 cm breed. Een smalle Billy-boekenplank is 36 cm..

Gelukkig passen twee brede koffers op één plank in een brede Billy-boekenplank, dus dat komt toch wel goed.

Een tweede verschil zit in de herkomst. De Amerikaanse oude koffers hebben een leren (beter: 'lederen'...) handvat.
Daarna kwamen de bakelieten handvatten.
En de witte Singer Featherweights hebben een blauw plastic handvat.

Dan de sloten!
De oudste koffertjes hebben sloten van glanzend metaal.
De nieuwere hebben sloten van aluminium. De sleuteltjes zijn trouwens ook verschillend! Zie je dat het sleutelgat al anders is?!
En de witte koffertjes hebben slotjes met een klepje en geen sleuteltjes.

De maat van de koffers laat zien hoe het binnenwerk is. De smalle koffer heeft een grote losse bak bovenin. De bredere koffers hebben een houder voor het voetpedaal in de deksel gekregen en een klein bakje voor de accessoires aan de linkerkant. Dat bakje was eerst zwart metaal en werd later van rood plastic.

Kleinere variaties zijn de binnenbekleding van de koffer. 
Gewoon zwart, maar ook met bloemmotieven in reliëf. Of een meer abstract motief.

De koffertjes voor de witte naaimachientjes hebben vaak een papieren bekleding met een ruitje, pied de poule.
De meeste koffers die ik zie zijn gewoon tot heel erg mooi. Stond de koffer in een ruime kast en is de machine weinig gebruikt, dan is de koffer soms als nieuw!

Maar er zijn ook koffers die flink te lijden hebben gehad, terwijl ze hun kostbare inhoud beschermden...

Het is niet voor iedereen duidelijk dat vochtige plaatsen geen geschikte omgeving zijn voor naaimachines en/of koffertjes! Lubbers in de buitenbekleding van de koffer kan het gevolg zijn. 
De koffer is van hout en als de bekleding heel erg is aangetast kan je die verwijderen en de koffer schilderen of er iets anders opplakken.

Ik kreeg ooit een naaimachine binnen waar de spoolpin (de kloshouder) door het deksel had geprikt. Dat krijg je als een machine niet goed verpakt wordt. 
Deze week heb ik moed verzameld en de splinters verwijderd, een deel van het hout weggeschraapt en de splinters er weer ingelijmd. Met diverse gewichten alles zo plat mogelijk laten drogen. 
Zo wordt het niet als-nieuw, maar is de koffer wel weer netjes en nog altijd geschikt voor zijn functie: de naaimachine beschermen tegen schade en stof.
Nog een uitdaging is deze koffer met het lederen handvat zonder leer... Je ziet hoe het metaal van de kern er nog wel is.
Eigenlijk heel stevig, maar het draagt niet zo prettig op deze manier!
Dat ontbrekende handvat is nog in de denkfase, de koffer is alvast opgepoetst. 
Eerst het oppervlak gereinigd. Daarna de make-up: speciale zwarte schoencreme, een sponsje, een kwastje, nog een glansje (sponsje met naaimachine-olie), geduld en tijd...
Ik doe dat niet bij alle koffers, dat hoeft ook meestal niet. Maar soms kan je van een Assepoester-koffer zo weer een prinsesje maken!

Vergeet ook niet zo nu en dan de scharnieren en slotjes te oliën. Op alle draaipunten en waar metaal over metaal glijdt, in het sleutelgat en bij het knopje dat opzij moet om de sloten te openen. Gewoon een druppeltje naaimachine olie. Doe het nu en over 5 jaar weer.... Niet overdrijven, maar niet te weinig.

woensdag 20 januari 2016

Een spoelhuisje plaatsen.

Ik zal eerst verklaren waardoor mijn handen zo vies zijn! 
Ik was vanmiddag lekker aan het prutten met een naaimachine.
De rubbertjes onder een Featherweight zijn na 50-60 jaar meestal plat, hard en plakkerig. Een beetje als een lekker snoepje, bros van buiten, zacht van binnen! Helaas is juist dat harde vaak heel erg hard en minder bros dan ik zou willen. En het zachte deel van de rubbers is erg vies en gaat moeilijk van je handen af. 
Ik zou graag zeggen dat het er inmiddels helemaal af is, maar dat is niet zo. Nog een paar keer flink schrobben dus!

Ik dacht dat een tip over het makkelijk plaatsen van het spoelhuis misschien wel handig zou zijn voor beginnende Featherweight-bezitters.

Wat je hier ziet zit onder de steekplaat, die boven in beeld nog te zien is. De positievinger valt keurig in de groef in de steekplaat.

Het rechterkantje van de positievinger is voor dit verhaal belangrijk. Mijn aanwijsstokje heeft net wat oud vet weggepeuterd... Een vergroting van het beeld maakt het nog erger ;)

Maar goed. Bij het spoelhuis zit een richeltje aan de bovenkant waar de draad uitkomt. De linkerkant van het richeltje wijs ik hier aan. Dat is het punt dat bij de positievinger aan de rechterkant moet komen. Dan past het precies.

Ik plaats het spoelhuis als volgt: niet aan het lipje trekken, maar het hele spoelhuis op de as van het binnenbakje plaatsen en even wriemelen tot het randje van het spoelhuis goed aan de rechterkant van de positievinger zit.

Hieronder zie je dat die twee punten precies bij elkaar zitten.

Nu trek je aan het lipje en schuif je het spoelhuis naar achteren. 

Je hoort dan een klikje. Ik ben een beetje doof, maar je voelt het ook als het spoelhuis op zijn plaats schuift.

Nu zit het spoelhuis goed. De as van het binnenbakje steekt net niet uit het spoelhuis.
Je kan ook duidelijk zien dat het puntje van het losse lipje niet op kwart voor staat (wat veel mensen verwachten), maar op 10 voor. Een beetje schuin dus!


maandag 18 januari 2016

Dame van 65 jaar en bloot!

Deze naaimachine heet Mrs Sheldon. Zij werd namelijk gekocht door Mrs Sheldon in 1951 en volgens de rekening werd er met een cheque betaald. Ik kom niet vaak de rekening van een machine nog tegen in de koffer. Het is wel erg leuk natuurlijk en zeker zo'n mooie met vulpen geschreven nota.
Heel anders dan een kassabonnetje van tegenwoordig!
De Featherweight was toe aan een complete behandeling. De electradraden naar de motor waren al een keer voor een deel vervangen, maar dat was niet optimaal. En de draden naar de lamp zagen er heel eng uit! Metalen draadjes zonder isolatiemateriaal zijn echt gevaarlijk!

Natuurlijk is het fijn als een naaimachine weinig werk vraagt, maar als je langer bezig bent met een machine krijg je meer een band. Klinkt misschien raar, maar voor mij is dit een uit de hand gelopen hobby en een machine helemaal opknappen geeft echt voldoening.

Zo'n intensieve reparatie is ook erg leuk om te doen en zeker als het goed en makkelijk gaat. 

Eerst alles los wat los kan. Metalen delen in een badje groene zeep.
De zwarte delen en minischroefjes in een ander bakje.
Mijn grootste angst is toch dat er iets kwijt raakt. Het bekende zenuwenschroefje ontbrak al toen de Featherweight hier kwam, maar had ik gelukkig in reserve!

De faceplaat, steekplaat en transporteur, spoelhuisbakje en de haak eraf. Lamp en motor eraf. 
Zo bloot zie je ze toch niet vaak! Het ziet er een beetje eng uit vind ik zelf...

Ook even onder de rok kijken?
En wat zit er achter de steeklengte-regelaar?

Nieuwe draden voor de lamp gemaakt. Op dit werk-quiltje staan de maten met stift getekend.
Dan al het metaal afspoelen en droogmaken. Het lijkt zo een chaos....
Maar als ik groepjes maak, wordt het overzichtelijker.


De steekplaat met twee schroeven.

De transporteur met twee schroeven.

Deze set is de bovendraadspanning en de rest ligt in het kleine bakje te wachten.

De originele voet met grote schroef.

De faceplaat met scroll-patroon. En de kleine schroef!

De naaldhouder met schroef, schroefje en haakje.

De chromen knop bij het vliegwiel, waarmee je de machine kan ontgrendelen als je een spoeltje gaat maken.

De haak bij het spoelhuis die de bovendraad laat draaien om de onderdraad. Met de halvemaanvormige ring.

De steeklengte regelaar. Deze uitvoering mag in het sop, de zwarte plaat van de latere modellen Featherweights mag je alleen afnemen met een doekje met water of olie.

En dan begint het leukste. Het aankleden van de machine! Wat glimt alles mooi!

Het is echt een plaatje om te zien, deze Mrs Sheldon!

En morgen wordt ze opgehaald! Weer een nieuwe toekomst tegemoet!

vrijdag 15 januari 2016

Mijn Joy, de Singer 222.

Zondag naar Bep neem ik Joy mee, de Singer 222 die vernoemd is naar haar eerste eigenaresse. Ik nam Joy over van de erfgename en ben er nog steeds erg blij mee!
Het laatste half jaar had ik steeds op andere machientjes genaaid of op Marge, mijn oudste FW. Maar deze Singer 222 naait ook heel fijn.
Ik was weer met een mandje bezig van de Moda Mandjesquilt. Met Freezer Paper de losse lapjes aan elkaar gemaakt met de methode die hier goed beschreven is en waardoor je niet door het papier stikt maar net erlangs.

 http://cazwa.blogspot.nl/2012/11/paper-piecing-with-freezerpaper-tutorial.html

Scheelt je heel veel werk, doordat je geen spelden hoeft te gebruiken omdat je de stof vaststrijkt. En je hoeft geen moeite te doen om het papier te verwijderen, want je stikt er niet doorheen.
Carin heeft nog meer goede tutorials geschreven, beslist de moeite waard om er eens te kijken op haar blog!

Op de foto hierboven kan je goed zien hoe handig het is om het snoer van je voetpedaal iets langer te hebben. Ik kan de machine een stuk naar achteren schuiven om even iets anders te doen.

Nu de spullen voor morgen klaarzetten, want ik moet vroeg op pad om naar Atelier Bep te gaan. Ik pik de vriendinnen onderweg op en hoop dat het weer een beetje meevalt! Net hagelde het in Purmerend en de strooiwagens zijn al door de wijk geweest.

Nog een paar tips voor de mensen die morgen ook gaan rijden met hun Featherweight:

-Wikkel alle spullen in het koffertje die de lak van je FW kunnen beschadigen in een doek of folie. Denk aan stekkers of spoeltjesdozen. 

-Heb je een koffer met een losse bak bovenin, bescherm dan vooral de knik in de hals van je machine met een lapje of tissue tegen het schuren van de bak.

-Heb je een oude ronde stekker aan je machine? Die past niet in een smal,of geaard stopcontact. Neem je eigen verlengsnoer dan mee!

-Zet je machientje het liefst in het autocompartiment, want daar is de temperatuur hoger dan in de kofferbak. 

-Doe de gordel door het handvat en om de machine heen. Of plaats de koffer op de bodem en zet de stoel zo dat de koffer klemvast zit.

En de laatste tip:
-Bijna iedereen komt morgen met een zwart koffertje... Bind een lintje, label of wat dan ook aan het handvat van je koffer, zodat je hem herkent!